تپش سایه ی دوست

پیش ما سوختگان مسجد و میخانه یکی است  

  حرم و دیر یکی، سبحه و پیمانه یکی است 

اینهمه جنگ و جدل حاصل کوته نــظری است  

  گـر نظر پاک کنی کعبه و بتخانه یکی است 

هرکــــسی قصــــه ی شوقش به زبانی گوید    

 چون نکو می نگرم حاصل افسانه یکیـست 

ایـــنـــهمه قــــصه ز ســودای گرفتاران است    

 ور نـه از روز ازل دام یکی، دانه یکی است 

ره هـــــرکـــس به فسونی زده آن شوخ ار نه    

 گریه نــیمه شب و خنده مستانه یکیــست 

گـــر ز مـن پرسی از آن لطف که من می دانم    

 آشنا بر در ایــن خـــانه و بیگانه یکی است 

هــــیـــچ غم نیست که نسبت به جنونم دادند    

 بهر این یک دو نفس عاقل و دیوانه یکیست 

عــــــشق آتش بــــــود و خــــانه خرابی دارد   

  پیش آتش دل شـمع و پر پروانه یکی است 

گر به ســـــــر حد جنونت ببرد عشق «عماد»    

 بی وفایی و وفــــــاداری جانانه یکی است

عماد خراسانی